طرح "مقابله با نفوذ سرویسهای اطلاعاتی و دولتها یا نهادهای بیگانه در کشور" که توسط مجلس شورای اسلامی ایران به تصویب رسیده، با هدف تقویت امنیت ملی و پر کردن خلأهای قانونی در زمینه مقابله با نفوذ خارجی تدوین شده است. این طرح به دنبال تعریف دقیق نفوذ، جرمانگاری رفتارهای مرتبط و تعیین ضابطان اصلی برای شناسایی، پیشگیری و مقابله با هرگونه فعالیت تضعیفکننده استقلال و حاکمیت ملی ایران در ابعاد سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی است.
در دنیای امروز که ارتباطات بینالمللی و جریان اطلاعات بهسرعت در حال گسترش است، مفهوم "نفوذ خارجی" ابعاد پیچیدهای یافته است. کشورها برای حفظ استقلال و امنیت ملی خود، همواره در تلاشاند تا مکانیزمهایی برای مدیریت این پدیده و جلوگیری از سوءاستفادههای احتمالی ایجاد کنند. در همین راستا، مجلس شورای اسلامی ایران گامی مهم در جهت قانونگذاری در این حوزه برداشته و طرحی جامع را با عنوان «مقابله با نفوذ سرویسهای اطلاعاتی و دولتها یا نهادهای بیگانه در کشور» به تصویب رسانده است. این مقاله به بررسی عمیق ابعاد مختلف این طرح، از جمله مفاد کلیدی، تأثیرات آن بر امنیت ملی ایران، دانشگاهها، رسانهها و محدودیتهای اجتماعی میپردازد تا تصویری جامع و کاربردی از این تحول قانونی ارائه دهد.
طرح مقابله با نفوذ خارجی در مجلس: کلیات و آخرین وضعیت

طرح پارلمان ایران برای مقابله با نفوذ خارجی، یک سند قانونی حیاتی است که در مراحل اولیه قانونگذاری قرار دارد. درک تاریخچه و وضعیت کنونی آن برای تحلیل دقیق مفادش ضروری است.
تاریخچه و هدف اصلی طرح
موضوع نفوذ خارجی، سالهاست که در ادبیات سیاسی و امنیتی ایران مطرح بوده است. مقام معظم رهبری بارها بر ضرورت مقابله با نفوذ و لزوم هوشیاری در برابر توطئههای بیگانگان تأکید کردهاند. این تأکیدات، در کنار احساس وجود خلأ قانونی در زمینه مقابله با "نفوذ" (که متفاوت از "جاسوسی" است و قوانین خاص خود را دارد)، انگیزهای برای تدوین این طرح در مجلس شورای اسلامی شد. هدف اصلی، ایجاد یک چارچوب قانونی مشخص برای شناسایی، پیشگیری و مقابله با نفوذ بیگانگان در ابعاد مختلف کشور است تا از تضعیف استقلال، وحدت ملی و حاکمیت کشور جلوگیری شود. این طرح به دنبال تقویت بنیانهای امنیت ملی ایران در برابر تهدیدات پنهان و آشکار است.
تصویب کلیات و روند قانونگذاری
کلیات «طرح مقابله با نفوذ سرویسهای اطلاعاتی و دولتها یا نهادهای بیگانه در کشور» در تاریخ ۲۵ مرداد ۱۴۰۵ (۱۶ اوت ۲۰۲۶) با اکثریت قاطع آرا (۱۸۳ رأی موافق، ۴ رأی مخالف و ۵ رأی ممتنع از مجموع ۲۵۸ نماینده حاضر) در مجلس شورای اسلامی به تصویب رسید. این طرح که پیش از این در کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس مورد بررسی دقیق قرار گرفته بود، پس از تصویب کلیات، وارد مرحله بررسی جزئیات و مواد خواهد شد. این مرحله، فرصتی برای اصلاح و تکمیل مفاد طرح است و میتواند منجر به تغییراتی در متن نهایی شود. دولت ایران با برخی مفاد این طرح مخالفت کرده و آن را مغایر با قانون اساسی و حقوق شهروندی دانسته است که نشاندهنده پیچیدگی و اهمیت ابعاد مختلف این قانونگذاری است و بر لزوم بررسی همهجانبه آن تأکید دارد.
مفاد کلیدی طرح: قانون نفوذ خارجی ایران

طرح مقابله با نفوذ خارجی، یک چارچوب قانونی جدید برای تعریف، شناسایی و برخورد با پدیده نفوذ ارائه میدهد. درک مفاد کلیدی این طرح برای تحلیل پیامدهای آن ضروری است و نشان میدهد که قانون نفوذ خارجی ایران چه ابعادی را در بر میگیرد.
تعریف نفوذ و کارگزار بیگانه
یکی از مهمترین بخشهای این طرح، ارائه تعریفی جامع از "نفوذ" است. بر اساس این طرح، نفوذ به معنای هرگونه فعالیت یا ارتباط اشخاص حقیقی یا حقوقی، اعم از ایرانی یا خارجی، تعریف میشود که منجر به نقض استقلال، وحدت ملی، موازین اسلامی، حاکمیت ملی، تضعیف فرهنگ ایرانی-اسلامی یا تسهیل نفوذ و سلطه بیگانه بر منافع جمهوری اسلامی ایران در ابعاد سیاسی، اقتصادی، اجتماعی یا فرهنگی شود. این تعریف گسترده، دامنه وسیعی از فعالیتها را پوشش میدهد و تلاش میکند تا تمامی ابعاد نفوذ را در بر گیرد.
همچنین، طرح به تعریف "کارگزار بیگانه" میپردازد. کارگزار بیگانه شامل هر دولت، نهاد، مؤسسه یا سازمان غیرایرانی و نیز اشخاص حقیقی یا حقوقی است که تحت حمایت، استخدام، هدایت، اشراف یا راهبری مستقیم یا غیرمستقیم آنها قرار دارند. این تعریف، پایه و اساس جرمانگاری بسیاری از فعالیتها را تشکیل میدهد و کمک میکند تا هویت و نقش عوامل نفوذ شفافتر شود.
دامنه جرمانگاری و مجازاتها
این طرح دامنه وسیعی از رفتارها را جرمانگاری کرده است. از جمله این موارد میتوان به ارائه پیشنهادات سیاستی یا تقنینی به نهادهای حاکمیتی تحت هدایت بیگانگان، دریافت کمک مالی از نهادهای خارجی بدون مجوز، و همکاریهای علمی یا رسانهای با نهادهای "معاند" اشاره کرد. این جرمانگاری گسترده، نشاندهنده عزم قانونگذار برای پوشش دادن انواع مختلف نفوذ است.
مجازاتهای پیشبینی شده نیز بسیار گسترده و شامل موارد زیر است:
- حبس: در موارد جبرانناپذیر تا ۳۰ سال حبس.
- محرومیت از حقوق اجتماعی: برای اشخاص حقیقی که مرتکب جرایم نفوذ میشوند.
- انحلال شخصیت حقوقی: برای سمنها، احزاب و سازمانهای متخلف که درگیر فعالیتهای نفوذ شناخته شوند.
- جزای نقدی: متناسب با جرم ارتکابی و میزان خسارت وارده به منافع ملی.
این مجازاتها نشاندهنده جدیت قانونگذار در برخورد با پدیده نفوذ است و میتواند تأثیرات عمیقی بر فعالیتهای مختلف در جامعه داشته باشد و به عنوان یک عامل بازدارنده عمل کند.
ضابطان اصلی و حوزههای شمول
بر اساس طرح، وزارت اطلاعات و سازمان اطلاعات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به عنوان ضابطان اصلی این جرایم تعیین شدهاند. این نهادها مسئولیت شناسایی، پیگیری و برخورد با موارد نفوذ را بر عهده خواهند داشت. این انتخاب نشاندهنده اهمیت و حساسیت موضوع نفوذ در دستگاههای امنیتی کشور است.
این طرح به بخشهای مختلف اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و ارتباطات میپردازد و زمینههای نفوذ بیگانگان را در این بخشها شناسایی و از اقدامات مغایر با منافع ملی جلوگیری میکند. این شمول گسترده، نشاندهنده رویکرد جامعنگر طرح به پدیده نفوذ است و تلاش میکند تا هیچ حوزهای از دسترس نفوذگران پنهان نماند.
تأثیر طرح بر ارکان جامعه: امنیت ملی، دانشگاهها و رسانهها
یکی از مهمترین ابعاد طرح پارلمان ایران برای مقابله با نفوذ خارجی، تأثیرات آن بر نهادهای کلیدی جامعه از جمله امنیت ملی، دانشگاهها و رسانهها است که هر یک نقش حیاتی در حفظ استقلال و پیشرفت کشور ایفا میکنند.
تقویت امنیت ملی و استقلال کشور
مجلس شورای اسلامی با تصویب کلیات این طرح، بر ضرورت مقابله با نفوذ بیگانگان برای حفظ امنیت و استقلال کشور تأکید کرده است. از دیدگاه موافقان، این طرح ابزاری قانونی برای صیانت از منافع ملی در برابر تلاشهای سازمانیافتهای است که به دنبال تضعیف حاکمیت و استقلال ایران هستند. رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس، ابراهیم عزیزی، هدف از این طرح را ایجاد شفافیت در کریدورهای ارتباطی با بیگانگان و جلوگیری از ورود عناصر نفوذی به مجموعههای کشور عنوان کرده است. او همچنین به تأکیدات مقام معظم رهبری بر ضرورت مقابله با نفوذ اشاره کرده و تصویب این قانون را حیاتی دانسته است. این طرح با ایجاد چارچوبهای قانونی مشخص، به نهادهای امنیتی امکان میدهد تا با پشتوانه قانون، با تهدیدات ناشی از نفوذ مقابله کنند و از تضعیف پایههای امنیت ملی ایران جلوگیری به عمل آورند. این رویکرد، در راستای حفظ تمامیت ارضی و استقلال سیاسی کشور تلقی میشود.
محدودیتها و چالشها برای دانشگاهها و مراکز علمی
این طرح، محدودیتهای قابل توجهی را برای دانشگاهها و مراکز علمی پیشبینی کرده است. بر اساس یکی از مواد پیشنهادی، وزارت اطلاعات موظف است سالیانه فهرستی از دولتها، دانشگاهها، مؤسسات و سازمانهای غیرایرانی مجاز برای اخذ بورسیه، کمک هزینه تحصیلی، انعقاد قرارداد، تفاهمنامه یا برگزاری رویدادهای علمی منتشر کند. هرگونه همکاری علمی با نهادهای خارج از این فهرست، و همچنین ارسال نمونههای پزشکی، تحقیقاتی و باستانشناسی به آنها، ممنوع و موجب حبس خواهد بود.
این ماده نگرانیهایی را در میان جامعه دانشگاهی ایجاد کرده است. منتقدان معتقدند که این ماده میتواند ارتباطات عادی دانشگاهی و بینالمللی دانشجویان و اساتید را به فرآیندی با ملاحظات نظارتی، مجوزی و حتی کیفری تبدیل کند. در حالی که هدف طرح جلوگیری از نفوذ است، ممکن است این محدودیتها بر تبادلات علمی سازنده، تحقیقات مشترک و پیشرفتهای علمی کشور تأثیر منفی بگذارد و منجر به انزوای علمی شود. حفظ تعادل بین امنیت ملی و آزادیهای علمی، چالش مهمی در اجرای این بخش از طرح خواهد بود و نیازمند بررسی دقیقتر در مراحل بعدی است.
پیامدهای طرح برای رسانهها و آزادی بیان
رسانهها نیز از جمله بخشهایی هستند که تحت تأثیر این طرح قرار میگیرند. ماده ۶ پیشنهادی طرح، مصاحبه، شرکت در گفتوگو یا «هرگونه ارتباط» با رسانههای «معاند» (مانند رسانههای آمریکایی، اسرائیلی یا تأمین مالی شده از سوی آنها) را ممنوع کرده و برای آن حبس درجه شش در نظر گرفته است. حتی گفتوگو با دیگر رسانههای خارجی نیز باید در سامانهای متعلق به وزارت اطلاعات ثبت شود و انجام آن بدون اطلاعرسانی، مشمول مجازات خواهد بود.
این بخش از طرح نگرانیهای جدی را در خصوص محدود شدن آزادی بیان و فعالیت حرفهای رسانهها ایجاد کرده است. منتقدان بر این باورند که تعریف گسترده "رسانههای معاند" و لزوم ثبت هرگونه ارتباط با رسانههای خارجی، میتواند به خودسانسوری و محدودیت دسترسی به اطلاعات منجر شود. این امر میتواند بر شفافیت، مسئولیتپذیری و نقش نظارتی رسانهها در جامعه تأثیر منفی بگذارد. از سوی دیگر، موافقان معتقدند که این اقدامات برای جلوگیری از سوءاستفاده سرویسهای اطلاعاتی بیگانه از پوشش رسانهای و انتشار اخبار جهتدار ضروری است و به حفظ امنیت روانی جامعه کمک میکند.
محدودیتهای اجتماعی و پیامدهای آن
طرح مقابله با نفوذ، دامنهای گسترده از محدودیتها و مجازاتهای کیفری را برای ارتباط اشخاص حقیقی و حقوقی با دولتها، نهادها، رسانهها، دانشگاهها و سازمانهای خارجی پیشبینی کرده است. این محدودیتها میتوانند بر فعالیتهای اجتماعی تأثیرات عمیقی بگذارند و به عنوان بخشی از محدودیتهای اجتماعی در نظر گرفته شوند.
تأثیر بر سازمانهای مردمنهاد و احزاب
سازمانهای مردمنهاد (سمنها)، انجمنها، تشکلها و احزاب، نقش مهمی در توسعه اجتماعی و مدنی ایفا میکنند. بر اساس این طرح، این نهادها حق دریافت هرگونه وجه یا امتیاز از سرویسهای اطلاعاتی بیگانه، سفارتخانههای خارجی، نهادهای دولتی یا غیردولتی غیرایرانی را ندارند، مگر با مجوز کارگروهی متشکل از نمایندگان وزرای خارجه، اطلاعات و کشور و رئیس سازمان اطلاعات سپاه. در صورت تخلف، علاوه بر انحلال شخصیت حقوقی، اعضای هیئت مدیره یا هیئت امنا و رئیس یا مدیرعامل به ممنوعیت از فعالیت فرهنگی و اجتماعی و حبس محکوم میشوند.
این ماده میتواند فعالیتهای بینالمللی سمنها و احزاب را به شدت تحت تأثیر قرار دهد و فرآیند همکاری با نهادهای خارجی را پیچیدهتر کند. در حالی که هدف، جلوگیری از سوءاستفاده و نفوذ در این تشکلهاست، ممکن است به محدود شدن توانایی آنها در جذب حمایتهای مالی و همکاریهای بینالمللی برای پروژههای توسعهای و بشردوستانه منجر شود و چالشهایی را برای جامعه مدنی ایجاد کند.
قوانین مربوط به اتباع خارجی
این طرح همچنین به وضعیت اتباع خارجی در ایران میپردازد. ورود یا اقامت اتباع خارجی منوط به طی مراحل قانونی است و فعالیت فرهنگی برخلاف امنیت کشور یا سیاستهای کلی نظام توسط آنها مشمول مجازات است. این بخش از طرح، در راستای حفظ امنیت و جلوگیری از فعالیتهای مخرب توسط افراد خارجی است که ممکن است به دنبال نفوذ یا ایجاد بیثباتی باشند. با این حال، باید توجه داشت که اجرای این قوانین نباید مانع از تعاملات سازنده و قانونی با اتباع خارجی شود و به روابط بینالمللی ایران آسیب بزند.
نگرانیها در مورد ارتباطات عادی شهروندان
یکی از مهمترین نگرانیهایی که منتقدان مطرح کردهاند، این است که این طرح میتواند هر ارتباط عادی شهروندان با جهان خارج را به یک «جرم امنیتی» تبدیل کند. به عنوان مثال، برخی معتقدند که مراجعه به سفارت برای اخذ ویزا یا شرکت در رویدادهای فرهنگی خارجی نیز ممکن است نیاز به مجوز وزارت اطلاعات داشته باشد. اگرچه هدف اصلی طرح مقابله با نفوذ سازمانیافته و مخرب است، اما گستردگی تعاریف و دامنه شمول میتواند به تفسیرهای موسع و ایجاد محدودیتهای غیرضروری برای شهروندان عادی منجر شود. این امر میتواند بر سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی تأثیر منفی بگذارد و روابط بینالمللی فردی را پیچیدهتر کند و به نگرانیهای اجتماعی دامن بزند.
دیدگاههای موافقان و منتقدان طرح
طرح پارلمان ایران برای مقابله با نفوذ خارجی، مانند هر قانونگذاری مهم دیگری، موافقان و منتقدان خاص خود را دارد که هر یک با استدلالهای منطقی به تحلیل آن میپردازند و دیدگاههای متفاوتی را در مورد آن ارائه میدهند.
استدلالهای موافقان: پر کردن خلأ قانونی و صیانت از منافع ملی
موافقان طرح بر این باورند که در زمینه «نفوذ» (بر خلاف «جاسوسی» که قوانین مشخصی دارد) خلأ قانونی وجود داشته و این طرح به منظور ایجاد چارچوبی مشخص برای شناسایی، پیشگیری و مقابله با نفوذ بیگانگان تهیه شده است. آنها معتقدند که در شرایط کنونی منطقهای و بینالمللی، ایران هدف تلاشهای گستردهای برای نفوذ از سوی سرویسهای اطلاعاتی و دولتهای متخاصم است. بدون یک قانون جامع، امکان مقابله مؤثر با این تهدیدات وجود ندارد.
از دیدگاه موافقان، این طرح به حفظ استقلال، وحدت ملی و حاکمیت کشور کمک میکند و از تضعیف فرهنگ ایرانی-اسلامی جلوگیری مینماید. آنها تأکید میکنند که این قانون برای حفاظت از منافع عالیه کشور طراحی شده و با ایجاد شفافیت در تعاملات خارجی، از سوءاستفادههای احتمالی جلوگیری میکند. همچنین، تعیین ضابطان مشخص برای اجرای طرح، به افزایش کارایی در برخورد با موارد نفوذ کمک خواهد کرد و امنیت ملی ایران را تقویت میکند.
نگرانیهای منتقدان: گستردگی تعریف و پیامدهای حقوق شهروندی
در مقابل، منتقدان نگرانیهای جدی را در مورد این طرح مطرح کردهاند. اصلیترین انتقاد، مربوط به گستردگی تعریف "نفوذ" و "کارگزار بیگانه" است که میتواند دامنه وسیعی از فعالیتها را شامل شود. آنها هشدار میدهند که این گستردگی میتواند منجر به تفاسیر موسع و اعمال محدودیتهای غیرضروری بر آزادیهای مدنی، علمی، رسانهای و اجتماعی شود.
منتقدان معتقدند که این طرح ممکن است ارتباطات عادی شهروندان، دانشجویان، اساتید و فعالان مدنی با جهان خارج را به فرآیندی با ملاحظات نظارتی، مجوزی و حتی کیفری تبدیل کند. این امر میتواند به انزوای علمی، مهاجرت نخبگان، کاهش تبادلات فرهنگی و تضعیف سازمانهای مردمنهاد منجر شود. همچنین، نگرانیهایی در مورد تعارض برخی مفاد طرح با قانون اساسی و حقوق شهروندی مطرح شده است. آنها بر این باورند که باید تعادلی بین حفظ امنیت ملی و صیانت از حقوق و آزادیهای فردی برقرار شود و این طرح ممکن است این تعادل را بر هم زند و نیاز به بازنگری دارد.
تحلیل و جمعبندی: آینده طرح مقابله با نفوذ خارجی در ایران
طرح پارلمان ایران برای مقابله با نفوذ خارجی، یک گام مهم و پیچیده در قانونگذاری امنیتی کشور محسوب میشود. هدف اصلی آن، صیانت از امنیت ملی و استقلال در برابر تهدیدات خارجی است که از سوی موافقان به عنوان یک ضرورت حیاتی تلقی میشود.
چالشهای پیشرو و اهمیت اجرای دقیق
با این حال، چالشهای مهمی در پیش روی این طرح قرار دارد. گستردگی تعاریف و دامنه شمول، میتواند در مرحله اجرا به تفاسیر و رویههای متفاوتی منجر شود که نیازمند دقت و شفافیت بالایی است. نحوه تعامل این قانون با سایر قوانین موجود در زمینه امنیت ملی و حقوق شهروندی نیز از اهمیت ویژهای برخوردار است. همچنین، باید سازوکارهایی برای جلوگیری از سوءاستفاده احتمالی از این قانون و تضمین عدم محدودیتهای غیرضروری برای فعالیتهای مشروع و سازنده در نظر گرفته شود. این مسائل نشان میدهند که اجرای طرح مقابله با نفوذ چقدر میتواند پیچیده باشد.
اجرای دقیق و متعادل این طرح، نیازمند آموزش کافی برای ضابطان، قضات و سایر نهادهای مرتبط است تا از هرگونه افراط و تفریط جلوگیری شود. ایجاد شفافیت در فرآیندهای اخذ مجوز و ارتباطات با نهادهای خارجی نیز میتواند به کاهش نگرانیها کمک کند و اعتماد عمومی را جلب نماید.
توصیهها و چشمانداز
در نهایت، موفقیت این طرح در دستیابی به اهداف خود، بدون آسیب رساندن به پویاییهای اجتماعی، علمی و فرهنگی کشور، به نحوه تصویب نهایی جزئیات، رویکرد اجرایی و ظرفیتهای نظارتی بستگی دارد. لازم است که در مراحل بعدی قانونگذاری، به دیدگاههای کارشناسی، دغدغههای حقوق شهروندی و پیامدهای اجتماعی طرح توجه ویژهای شود. ایجاد مکانیزمهایی برای بازنگری و اصلاح احتمالی قانون در آینده، با توجه به تجربیات عملی، میتواند به افزایش کارایی و کاهش عوارض جانبی آن کمک کند.
چشمانداز این طرح، ایجاد یک سپر دفاعی قوی در برابر نفوذهای مخرب خارجی است، در عین حال که باید مسیر را برای تعاملات سازنده و توسعهبخش کشور با جهان باز نگه دارد. دستیابی به این تعادل، کلید موفقیت این قانونگذاری مهم خواهد بود و نقش مهمی در آینده امنیت ملی ایران ایفا خواهد کرد.
سؤالات متداول
طرح پارلمان ایران برای مقابله با نفوذ خارجی چیست؟
این طرح قانونی است که توسط مجلس شورای اسلامی ایران به تصویب رسیده و هدف آن تعریف، جرمانگاری و مقابله با هرگونه فعالیت یا ارتباطی است که منجر به تضعیف استقلال، وحدت ملی، موازین اسلامی و حاکمیت جمهوری اسلامی ایران از سوی سرویسهای اطلاعاتی و نهادهای بیگانه شود.
هدف اصلی طرح مقابله با نفوذ چیست؟
هدف اصلی این طرح، تقویت امنیت ملی و پر کردن خلأهای قانونی در زمینه مقابله با نفوذ بیگانگان است. این طرح به دنبال ایجاد چارچوبی مشخص برای شناسایی، پیشگیری و برخورد با فعالیتهای نفوذی در ابعاد سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی است.
این طرح چه تأثیری بر فعالیت دانشگاهها و رسانهها خواهد داشت؟
این طرح محدودیتهایی را برای دانشگاهها و رسانهها پیشبینی کرده است. برای دانشگاهها، همکاری علمی و اخذ بورسیه با نهادهای خارجی منوط به قرار گرفتن در فهرست مجاز وزارت اطلاعات است. برای رسانهها نیز مصاحبه و ارتباط با رسانههای «معاند» ممنوع شده و ارتباط با سایر رسانههای خارجی نیازمند ثبت در سامانه وزارت اطلاعات است.
آیا این طرح ارتباطات عادی شهروندان با خارج را نیز محدود میکند؟
منتقدان طرح نگران هستند که گستردگی تعاریف در این طرح میتواند هر ارتباط عادی شهروندان با جهان خارج، مانند مراجعه به سفارت برای اخذ ویزا، را نیز به یک «جرم امنیتی» تبدیل کند. با این حال، موافقان هدف اصلی را مقابله با نفوذ سازمانیافته و مخرب میدانند و نه ارتباطات عادی.
چه مجازاتهایی برای نقض مفاد این طرح پیشبینی شده است؟
مجازاتهای پیشبینی شده شامل حبس (تا ۳۰ سال در موارد جبرانناپذیر)، محرومیت از حقوق اجتماعی، انحلال شخصیت حقوقی برای سمنها و احزاب متخلف، و جزای نقدی است.
چه نهادهایی مسئول اجرای طرح مقابله با نفوذ هستند؟
وزارت اطلاعات و سازمان اطلاعات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به عنوان ضابطان اصلی جرایم نفوذ در این طرح تعیین شدهاند.


اولین دیدگاه را بنویس
تجربه، سؤال یا نظر مرتبطت را با احترام بنویس.