در سال 2026، مذاکرات هستهای ایران و گروه 1+4 در وین از تمرکز بر احیای کامل برجام 2015 فاصله گرفته و به سمت دستیابی به تفاهمات موقت یا محدودتر حرکت کرده است. این تغییر رویکرد ناشی از انقضای قطعنامه 2231 شورای امنیت سازمان ملل و پیشرفتهای برنامه هستهای ایران است که معادلات دیپلماتیک را دگرگون ساخته است.
واکنش ایران به قطعنامههای شورای امنیت سازمان ملل ریشه در اصول بنیادین سیاست خارجی این کشور دارد که بر پایه مفاهیمی چون حاکمیت ملی، استقلال و دفاع از منافع ملی شکل گرفته است. تهران معمولاً قطعنامههایی را که مغایر با منافع یا حاکمیت خود میداند، محکوم کرده و مشروعیت آنها را زیر سؤال میبرد، با تأکید بر حق خود برای برنامه هستهای صلحآمیز و توانمندیهای دفاعی.
واکنش ایران به قطعنامههای جدید یا پیشنهادی شورای امنیت سازمان ملل متحد، بر پایه تاکید بر انقضای قطعنامه ۲۲۳۱، ماهیت صلحآمیز برنامه هستهای و محکومیت "ریاکاری" و "استانداردهای دوگانه" شکل گرفته است. ایران خروج آمریکا از برجام و عدم پایبندی اروپا را عامل اصلی وضعیت کنونی میداند و هرگونه تلاش برای احیای تحریمها یا فعالسازی مکانیسم ماشه را رد میکند، ضمن اینکه بر حقوق حاکمیتی خود در چارچوب NPT تاکید دارد.
