وضعیت حقوق بشر در ایران، بهویژه در سالهای ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶، با افزایش نگرانکننده اعدامها و سرکوبهای گسترده، وخامتی بیسابقه یافته است. گزارشهای سازمانهای بینالمللی حقوق بشری از جمله عفو بینالملل و دیدهبان حقوق بشر، نشاندهنده تشدید نقض حقوق مدنی، سیاسی، و اجتماعی است که جامعه جهانی را به واکنش واداشته است. این مقاله به بررسی دقیق این گزارشها و پیامدهای آن میپردازد.
پس از انتشار ویدئویی از موتورسواران و خودروهایی با پرچم سازمان مجاهدین خلق (MEK) در حوالی کرج در سپتامبر ۲۰۲۶، مقامات ایرانی از بازداشت تمامی شرکتکنندگان در آنچه «رژه هواداران مجاهدین خلق» نامیدند، خبر دادند. این اقدام در چارچوب سیاستهای امنیتی ایران برای سرکوب مخالفان و مبارزه با گروههای اپوزیسیون، بهویژه سازمان مجاهدین خلق که در ایران ممنوع است، صورت گرفت.
در ماه ژوئیه ۲۰۲۶، ایران شاهد دستکم ۱۵۸ حرکت اعتراضی از سوی اقشار مختلف جامعه بود. این اعتراضات که عمدتاً ریشههای عمیق معیشتی، مطالبات مزدی و شرایط نامناسب کاری داشتند، توسط گروههایی چون کارگران و بازنشستگان در سراسر کشور به ثبت رسیدهاند. این گزارش جامع به بررسی جزئیات این اعتراضات، زمینههای اقتصادی و اجتماعی آنها و همچنین ابعاد سرکوب سیاسی در ایران میپردازد.
